|
Ağrı Kış Tırmanışı 2007 Dpudak |
|
Sayfa 3 Toplam: 4
27 ŞUBAT 2007
03.00 te kalktık.Metinle birbirimize garip sayılabilecek bakışlar atıyoruz.Dışarısı çok rüzgarlı ve kamp yerinde hiç ses yok.Soğuk ve yıpratıcı rüzgar herkesi derinden sarsıyor.Biraz bekledikten sonra dışarıdan Nasuh “Ne alemdesiniz çocuklar?” diye sordu ve bizde hazır olduğumuzu söyledik.Havanın biraz daha ısınmasını ve rüzgarın dinmesini beklememizin iyi olacağını önerdi ve bizde durumlar net bir şekilde ortada olduğu için hak verdik.Hüseyin’de kahvaltısını edip soğuğun ve belirsizliğin yüzünde yarattığı gülümsemeyle karışmış ifadesiyle bizim çadıra damladı.Ali ve Şevki rahatsızlıkları yüzünden gelemeyeceklermiş.Üzüldük.Tırmanışa bizden 3 kişi başlayacaktık.Beklemelerimiz neticesinde 07.00’de güneşinde çıkmasıyla tırmanışa başlama kararı verildi.Şiddetli rüzgar ve soğuk(GPS ile çadır dışında -38) altında yükselmeye başladık.Rahatsızdım çünkü ayak parmaklarımı ısıtamıyordum ve diğer ekipten 2 kişide önümden bu sebeple dönünce benim aklımda “dönmek” konusu iyice belirmeye
başladı.Ayağımda termal çorap ve üzerinde ise yün çorap vardı.Ayağımdaki kan dolaşımının artmasını sağlamak için fazla düşünmeden o soğuk altında termal çoraplarımı çıkartıp yünleri direk tenimin üzerine giydim ve tek kat çorap ile devam etme kararı aldım.Bir saat bu şekilde ara ara ayaklarımı sallayarak yaptığım tırmanış sonrasında sağ orta ayak parmağım hariç hepsinin ısınmasını sağladım.Bulunduğumuz yüksekliğin etkileri ve soğuk herkesin beraber tırmanmasını olanaksız kılıyordu.Benim yüz metre kadar ilerimde Nasuh Mahruki,Hüseyin,Yılmaz Sevgül ve Ercan(isimler ve sıralar karışmış olabilir) tırmanıyordu.Arkamda ise Metin Çinli dağcılarla beraber geliyordu.Her yarım saatte veya 45 dakikada bir yarım bardak sıcak su içmeye dikkat ediyordum.Bu sıralamayla 4800 metreye yükseldik ve rüzgar almayan uygun bir yerde dinlenmek için bir mola verdim.Hızlı yükselmek nefes alışverişimde olumsuz etkiler yaratıyordu.Bu molada Metin yanıma geldi Çinli dağcılar ise bizi geçtiler.20
dakikalık molanın ardından düzenli adımlar ile yükselmeye devam ettik ve buzula girmeden önceki son korunaklı olan bölgede krampon ve kemer molası verdik.Çantamda bir ip vardı ve cam buz üzerinde hattın kurulacağı tehlikeli yan geçiş içeren bölgeye götürmem gerekiyordu.Biz hazırlıklarımızı yaparken yukarıdan Ercan üşümüş bir şekilde geldi.Hüseyin,Nasuh Mahruki ve Yılmaz Sevgül’ün sabit hattı kurduklarını ve iplerinin yeterli olduğunu söyledi.Buzulun girişi ve platoda denge bozabilecek sertlikte bir rüzgar vardı.Metin ile en arkadan sabit hatta doğru yükselmeye başladık.5 dakika sonra arkama baktığımda ufak çaplı bir şoka girdim.Metin arkamda yok ve hiçbir yerde gözükmüyor.Aklımdan on saniyede her şey geçti ki ufukta Metin’i gördüm kazmasını sallıyordu bana gözükebilmek için.Bu kadar az kaldığı halde neden bu kadar seri bir şekilde geri döndüğüne anlam veremedim ve hatta girip çok dikkatli bir şekilde platoya çıktım.Platoda buzun üzerinde zerre kar yoktu ve ince buzul
çatlakları net olarak gözlemlenebiliyordu.Platodan zirveye yükselen patikanın başlangıcında Hüseyin zirveye çıkmak için beni beklemiş ve üşümemek için dolanıyordu.Onun yanına vardım ve beraberce 20 dakikalık bir yürüyüşle saat 13.30da zirveye ulaştık.Mutluluğumu orada yaşayamayacağımı anladım.Rüzgar 80 kglık bir insanı bile alıp İran düzlüklerine atacak kudrette esiyordu.Bu şartlar altında tırmanışa “küresel ısınmanın olumsuz etkilerine” tepki çekmek amaçlı katılan Çinli dağcılar,Akut ekibi ve (şans eseri) DPUDAK’lılar zirvede kısa sürede fotoğraf çekip hemen platoya döndük ve birbirimize olan tebriklerimizi burada sunduk.Zirvede 4 tane Everest tırmanışı yapmış insanla(3 Çinli+Nasuh) beraber olmak çok hoşuma gitti.Tebrikler esnasında Nasuh’un Hüseyin ve bana “İyi iş yaptınız çocuklar” demesi ise kaliteli bir iş yaptığımızın göstergesiydi sanki.Platoda kısa bir süre dinlenildikten sonra hemen inişe geçildi.Önden biz arkadan diğerleri.Mutlu ve yorgunduk.Aşağıdaki
arkadaşlarımıza kavuşmak ve onlara anlatmak istiyorduk her şeyi.Saat 15.30’da kamp yerinde Maksud,Şevki ve Ali tarafından karşılandık.Onlarla birbirimize sarıldıktan sonra çadırlara çekildiğimizde Metin’in neden döndüğünü anlamış olduk ve hak verdik.Gereksiz hırs göstermeyerek doğru karar verdiği ucu morarmış ve şişmiş olan burnundan belli oluyordu.Biraz sohbetten sonra yattık.
28 ŞUBAT 2007
06.30’da kalkıp kahvaltımızı ettik ve toparlandık.Soğuk şartlar altında çadırda toparlanmanın keyifsizliği,önümüzde dizlere tonlarca yük bindirecek olan uzun bir yürüyüş etabının olması yüzünden canımız sıkkın fakat ekip olarak içimizden birilerinin zirveye ulaşmasından memnun bir şekilde aracımız ile buluşacağımız Eli köyüne doğru saat 09.00’da yürüyüşe başladık.Bazı yerlerde batak kara saplanıp çıkamamamız;Metin ve çantası arasındaki uzun süren mücadele sonucu havada uçuşan naçiz hane küfürler,aramızdaki muhabbet inişi eğlenceli hale getirdi ve 15.00’te Eli köyüne vardık.15.30’da İdris Hoca ve Sezer geldi.Sarılmalar ve tebrikler.Herkes içme suyu özlemi içerisinde olduğu için hemen aracı yükledik ve dönüşümüzü haber vermek için Jandarma Komando Bölüğü’ne daha sonrada ilçe jandarmaya gittik.İlçe jandarmada sıcak çaylarımızı yudumlayıp biraz sohbetten sonra tırmanış boyunca hayallerini kurduğumuz yemeklerimizi yedik.Buradan Sezer Hocamızın evinde İdris Hoca ve Faruk
Hoca’nın katılımıyla ufak çaplı bir panel düzenledik ve tırmanışın kutlamasını yaptık.Yorgun olduğumuz için hemen yataklara çekilmek istiyorduk.Ertesi gün bize destek veren hocalarımızın nazik daveti üzerine Yatılı İlköğretim Bölge Okulu’nda buluşmak üzere Sezer’in evinden ayrıldık.
1 MART 2007
Planlara göre sabahtan kalkıp aracı önümüzdeki uzun yola hazır hale getirecek,güzel bir kahvaltı edecek ve okula gidecektik.Bunların hepsini yaptıktan sonra biraz pasajlarda gezindik ve okula gitmemiz öğleden sonrayı buldu.Doğubeyazıt Yatılı Bölge İlköğretim Okulu’nda bizi tırmanış süresince destekleyen hocalarımız karşıladılar.Arabadan indiğimizde etrafımız hemen çocuklarla sarıldı.Çevre köylerden bu okula kayıt yaptırmış başarılı çocuklar bu okulda okuyanlar.Okulu güzel buldum ben.Çocukların maddi durumlarının kötü olması önlüklere ve ayakkabılara biraz yansımış ama.Öğretmenler odasında biraz muhabbetten sonra 2 gruba bölündük ve hocalarla beraber derslerin işlendiği sınıflara girdik.Cin gibi çocukların zor sorularını yanıtlamaya ve dağcılık sporunu elimizden geldiği kadar anlatmaya çalıştık.Faydalı olduğunu düşündüğümüz bu ziyaretimizden sonra öğrencilerle ve hocalarımızla vedalaşıp çooook uzun sürecek bir yol hikayesine başladık.
2 MART 2007
Paralarımız suyu çektiği için gece konaklama arabada yapıldı.Amasya’da yol üzerinden gördüğümüz mağaralara bir keşif ve tırmanış seyahati düzenledik ve burada çok güldük.Karnımız acıktığında lokantaya para vermek yerine aldık sucuklarımızı güzel bir dere kenarında onları hüplettik ve yola koyulduk.Kastamonu’dan geçerken Dipsiz Göl tabelasını görmemiz ve 10 km içeriye doğru sapmamız yolumuzu 2 saat kadar uzattı.Mükemmel bir orman içerisinde buz tutmuş bir göl.Burada tırmanış başından beri hazır olan kırmızı şarabımızı yudumlayarak manzaranın tadını çıkardık ve buzun üzerinde gezinerek buzun kalınlığıyla ilgili çalışmalarda bulundukJ.Bu keyifli olayımıza da yol yüzünden nokta koymak zorunda kaldık.Yolda hepimiz Kütahya’ya gitmekten vazgeçtik ve aile evlerimizin olduğu İstanbul’a yöneldik.3 Mart sabaha karşı 02.45 itibariyle bu süper eğlenceli,soğuk,ciddi faaliyetimizi bitirmenin ve ailelerimizi görmenin huzuruyla yataklarımıza çekildik.
|
|
Son Güncelleme ( Tuesday, 13 March 2007 )
|
