|
4 YIL SONRA İSKENDER, DAĞ KAZALARI VE RİSKLER - Nasuh Mahruki |
|
Sayfa 1 Toplam: 2 Bundan tam 4 yıl önce 29 Şubat 2000 gibi çok özel bir tarihte, 32 yaşındayken bu dünyadan göçen dost İskender'i (IĞDIR) anmak için 18 dağcı, sizin bu satırları okuduğunuz sırada Ağrı dağındayız. Onsuz geçen yıllarda bütün acımıza rağmen, herkes gibi biz de kendimizi hayatın normal koşturmacasına kaptırdık. Günler, haftalar, aylar birbirini kovaladı.
Gözümüzü kapattık açtık, dört tane 365 gün geçti gitti. Herşeye rağmen hayat hala devam ediyor ve hala çok güzel. Şubata kızmıyoruz, tıpkı kışa, dağa veya buzula kızmadığımız gibi. İskender'in seçtiği bu tanrısal kombinasyona insan nasıl kızar. Birşeye kızdığımız yokta, sıranın bozulmasına bir türlü alışamadık.
Ölümler ne kadar acı olursa olsun, hayatın bir parçası, en az onun kadar doğal ve en az onun kadar hayata, insana ait. Bu gerçeği artık beynimize kazıdık ama yine de hiçbir Şubat ayında o sevecen ruhu unutmadık. Onu seven dostları olarak her yıl Şubat ayının son haftasını ona ayırdık. Artık geleneksel hale getirdiğimiz anma tırmanışlarımızı tam olarak çözemediğimiz duygularla yapıyoruz belki ama, içimizde öfke, kızgınlık, küskünlük yok.
Hikmetinden sual olunmayacağını biliriz, sadece paylaşamadıklarımıza üzülüyoruz. İskender yaşarken olduğu gibi giderken bile ders vermiş bize.
Yıllardır sevdiklerimize, dostlarımıza daha sıkı sarılıyoruz. Olur a, onlar da bir gün erkenden gitmek isterler diye.
İskender belki fiziksel olarak aramızda yok ama bir sembol olarak hep var.
Her haftasonu AKUT'ta ağırladığımız ve kapsamlı bir eğitim verdiğimiz 20 kadar, 9 - 12 yaş arasındaki kardeşlerimize örnek AKUT'lu olarak İskender abilerini tanıtıyoruz, onun güzel yüzünde yansıyan AKUT ruhunu öğretiyoruz.
İskender'i yitirdiğimiz günlerde içimiz kan ağlarken, ruhumuz henüz onun acısını bütün şiddetiyle yaşarken, daha onu toprağa bile verememişken hiç tahmin edemeyeceğimiz bir şey yaşadık. O sürecin acısı içinde böyle bir şeyin olabileceği, böyle bir şeyin yaşanabileceği aklımıza bile gelmemişti ama insan sürekli bir şeyler öğreniyor, iyi ya da kötü.
Yaşıma rağmen kötülüğün envai çeşidini gördüğüm için, genellikle duygularıma hakim olmayı fazla zorlanmadan beceririm. Ama her yıl İskender'i anmak için Ağrı dağına gittiğimizde, kaza sonrası süreç aklıma geldikçe içimde kızgınlık ile karışık bir acıma, bir utanma beliriyor. Kötü niyetlerine kızıyorum, zavallılıklarına acıyorum ve bunu yapanlar yüzünden insanlığımdan utanıyorum. İskender'in cenazesini daha İstanbul'a getiremeden kaza hakkında spekülasyonlara başlayanlara ve kazayı 52 gün boyunca ta ki, İskender'in babası Yusuf amca bu acıya dayanamayıp evladının yanına gidene kadar, yalancı işbirlikçileriyle gazete köşelerinde ve televizyon programlarında gündemde tutan, ve yaptıklarıyla belki de bir cana mal olan, gazeteci ahlakı ile uzaktan yakından ilgisi olmayan bu sözümona gazetecilere şunları sormak isterdim;
|
