Lahitkaya’ya  bundan sonraki dönüşüm,  aynı yılın 29 haziranında  oldu. Kürşat Avcı ve ben, baharda iple indiğimiz buzlu kulvar ve yüzeylerden (artık buz filan yoktu)  rahatça tırmandık, ama dağın bu yüzü tamamen  değişmişti. Çürük kaya, ve yine çürük kaya.. 1995 yılının  ocak ayında, Ertuğrul Melikoğlu ile Sulağan Kaya dağının batı yüzünde yer alan ‘’Şeytan Rampası’’ rotasının ilk kış çıkışını yaptıktan sonra, Lahitkaya’ya, doğusundaki klasik rotasından , zannederim ilk kış çıkışını yaptık - tabii bu , basit olmakla beraber çığ tehlikesi içeren kısa bir tırmanıştı. Sonra uzunca bir süre, Lahitkaya’yı tamamen unuttum- taa ki 1997 kışına kadar. O zaman da derin kar yüzünden, tırmanmayı amaçladığımız bu duvarın altına bile varamadık. Lahitkaya kuzey yüzünde, kışın da belki buz veya en azından zevkli mix tırmanış ile karşılaşmayı ummaktaydım. Ancak, bundan sonraki kışlarda da anlayacağımız gibi, bu güneş görmeyen kuzey  yüzünde buz bulmak hayal imiş.

1998 yılının  29 ekim tatilinde,  Aladağların birçok  yüksek rotası haşin buz koşulları ile  bembeyazdı. Biz de, bundan faydalanarak, arkadaşım Engin Külahoğlu ile beraber Kaldı Doğu yüzünde çok güzel bir mix tırmanış yapmıştık. Ertesi gün,  yani 1 kasım günü, Efecan Aytemiz ile tırmanacak bir rota aradık  ve işte yine  Lahitkaya! Ancak bu kez dağın  batı yüzündeki dik gözüken duvarların altına gidiyorduk. Her yerden buzlar  akmıştı ve hava apaçıktı - ancak tırmanacağımız yüzeyler hep gölgedeydi. Tırmanacağımız olası rotaların hiçbirisi belirgin bir zirveye ulaşmıyor, Lahitkaya’yı Kaldı’ya bağlayan  kırıklı sırt üzerine çıkıyorlardı. Denediğimiz ilk rota oldukça zordu ve bir negatife bağlanıyordu - fazla ilerleyemedik ve indik. Hemen ardından gelen denememiz ise, bir ip boyu kadar tırmanabilmemize rağmen mükemmel bir mix tırmanıştı- dik kaya slab ve çatlakları üzerinde ‘Ben Nevis’vari, masmavi ve kalın buz! (Hatta buradaki fotoğraflardan birisi Takoz dergisinin 5. Sayısının kapağındadır..) Doğrusu şu ki, Aladağlar’da  böylesi tırmanış şartlarını bulmak her zaman olası olmuyor. Kaldı ve Lahitkaya’da ara mevsimde yaptığımız bu çıkışların tadı , biz katılanların iştahını kabartmıştı!

‘’Herhalde kışın da buz olur’’ yanılsamasının devamıyla, 1999 kışının soğuk bir mart sabahında , Kürşat Avcı ve ben, bu ıssız duvarın dibindeydik yine.  İlk engel, kar yamacı ile  kayayı ayıran ‘’moat’’ veya nam-I diğer ‘’bergschrund’’u aşmaktı- tabii baharda geldiğimizde , kaya ile kar arasında  böyle dipsiz bir boşluk yoktu. Başından itibaren ip emniyeti ile, ilk ip boyu olan slab’da debelendik, burası kramponlarla tatsızken, kramponsuz (karın elle-ayakla süprülünce buzlaması sonucu) son derece uğraştırıcı idi. Kulvar sistemlerine geçtiğimizde ise, 60-70 derece eğimli ama batak bir kar ile karşılaştık ve herşeye rağmen duvarı yarı hizada   ortadan bölen geniş  slab’a kadar tırmandık. Bu arada zaman zaman şiddetle kar yağıyordu, biz de derin kardan bayılmıştık ama iki ayrı yerden, çok minimum – hatta sıfır- emniyet imkanları eşliğinde slab’I aşmaya çalıştık- nafile. Kaya çok ıslaktı. Hava sebepsiz ısınıp , kar yağışı ile erime başlamış ve kayalar ıslanıyordu. Buradaki emniyetsizlik , tırmanış zevki adına olan herşeyi ortadan kaldırıyordu. Sonunda o malum karar, iniş. İnerken kulvarın üzerinde emniyet aletimi ve HMS karabinimi düşürmem, bunların  üstüne tuz-biber oldu.

Lahitkaya’ya uzun süre gelmem artık derken,  o yılın mayıs ayının sonunda , Haldun Aydıngün ile rotayı tekrar çıktım. Sıyırma boğazının sonunda bazı tırmanışlar yaptıktan sonra, Haldun’un biraz ‘’duvar hissi’’ tatmak istemesi sonucunda buna giriştik –sonuç : duvar altındaki karda, kışın kaybettiğim malzemelerimi buldum ve  çürük olsa da zevkli bir tırmanış yaptık.

İlk kış denememizi yaptıktan neredeyse bir yıl sonra, bu kez 2000 yılının mart ayında, Kürşat ile bir kez daha rotanın altındaydık. Ancak, bu kez rotanın altına girmek bile riskliydi, yamaç derin ve tabakalı bir kar barındırıyordu ve oldukça uğraşarak kayaya ulaşabildik. Bir önceki gün,16 mart’ta  Suner Tepe’nin  Akşampınarı’na bakan  kayalık yüzünü çıkmıştık ve o sıcak, kupkuru güney  yüzünden sonra, burası iyice bir yabani gelmişti bize. Üstelik, rotada hiç rastlamadığım kadar toz kar vardı. Yani, kayayı bulmak ve ara nokta- istasyon atabilmek  için bayağı  eşelenmek durumundaydık. İlk 35 metredeki slab  yapısı bizi yine uğraştırdı,önce kar temizlemek, sonra da, kramponlarla tırmanmak .. Burayı tırmanırken Kürşat’ın kendi kendine söylendiğini duydum:’’Pis Japonlar..’’(!)  Bundan böyle burayı hep ‘’Japanese Direct’’ olarak andık!  Ama, o gün yukarı kulvarların ve malum slab’ın da derin kar ile kaplı olduğu belliydi ve  ilk ip boyunda tırmanışı bırakıp, Güzeller’in görece sert karında  başka bir rotayı tırmanmaya gittik. Ancak, artık anlamıştık ki, kışın buralarda buz filan bulamayacağız…

2001 yılının ocak ayı oldu, herkesin de bildiği gibi, karsız bir kıştı bu. Aladağlar’da kış dağcılığı yerine, soğuk ortamda yapılan kaya tırmanışları şeklinde bir dizi çıkış yapmıştık. Kanadalı tırmanış arkadaşım Thomas C. Clark ile Narpuz  boğazında iki  kaya rotasını  (Gözcü Kulesi ve İkiz Kule)  tırmandıktan sonra, o parapantıyla uçmaya gitmiş, ben de  Demirkazık  dağevinde Kürşat ile buluşup, Lahitkaya’ya  gitmiştim. Bu kadar az kar olan  bir kışta, belki de uygun koşulları bulacak  ve istediğimiz gibi zevkli bir mix çıkış yapabilecektik.

Herşey süper başladı, duvar altına giderken çok az ve çok sert bir kar ile karşılaştık. Hava açık ve soğuktu, öyle ki , emniyet alırken soğuktan titriyorduk, ayaklar derhal hissizleşiyordu. Tabii ki, rota girişindeki karın azlığı zor olan slab yüzeylerinin daha da uzaması demekti, ama buradaki tırmanış harikaydı. Herşey arzu ettiğim gibiydi, ara emniyet vardı ve iyiydi , kramponlarımı tutacak kadar buz vardı, buz aletlerimi  her mix konumunda kullanıyordum- sapını, çekicini, sivri ucunu çatlaklarda sıkıştırıyordum. Bu, güzel bir rüya gibiydi, taa ki Kürşat ipin sonu olduğunu bağırana dek. Kulvar sistemine geçerken Kürşat lider gitti, kulvarlar hiç fena değildi , dik ve buzlu birkaç baca da tırmandık. Güzel bir sürat ile, belalı slab’ımıza vardık bir kez daha, bu kez burayı geleneksel olarak  lider giden Kürşat yerine ben gittim. Yazdan hatırladığım slab’ı bölen ince setler boyunca yan geçerek yükseldim, emniyet bir kez daha güvenilmezdi.. Friend, sikke derken üzeri  açık , kuru bir yüzey  ile karşılaştım. Artık kramponlar ile ilerleyemezdim.  Dizim hizasında kalan  bir  sikke idi son noktam, ve sadece bir botum genişliğinde, üzerinde buz olan bir setteydim. Hassas hareketlerle , sırayla plastik ayakkabılarımın dışlarını, üzerinde  kramponlarla çıkarttım ve..sikkeye astım, bu arada  meslerin tabanı yüzünden kaymamaya da azami dikkat ettim.. Bir iki hamle sonra, aslında göründüğü kadar kuru olmadığını anladığım  pürüzsüz bir yüzey üzerinde  saçma bir konumdaydım - meslerin tabanları vıcır vıcır , yağlı gibi kayıyordu. Hamlelerimi geri aldım yavaşça, plastikleri de giydim ve ‘’boşverdim’’. O gün için gereken ve hoşuma giden dozu almıştım. Malzemeyi çok dikkatle toplayarak geri tırmandım, inmeye başladık. Ama , kulvarların sonundan ‘’Japanese Direct’’ e iple inerken Rambo buz aletimi istasyona bağlı unuttuğumu en son ip boyunda hatırladım. Tabii, çok geçti, benim emektar aleti de duvara hediye etmiş oldum..

Şimdi dönüp geriye bakınca, aklıma zirveye kuzey yüzünden ulaşamadığımız kış tırmanışları değil, yaptığımız tırmanışların kalitesi ve kazandırdıkları geliyor. Yıllar içinde, Aladağlar’ın bu ıssız kuzey yüzü ve diğer dağlarının benzer yüzleri, tıpkı dağları aşındıran buzullar misali, bizi törpülediler ve şekil verdiler. Başarıyı sadece zirveyle ölçmek yerine, yapılan işlerin kalitesi ile değerlendirmeyi öğrettiler. Bu perspektifi edindiğim için de son derece mutluyum…

Bakalım karlı, belki de buzlu bir  kaya yüzü ile bir sonraki buluşmam ne zaman olacak? Güzel günler dileğiyle….